หลังจากนั้นไม่กี่วันจึงเกิดความคิดฉับพลันที่จะสร้างเวปขึ้นมาแบบเฉพาะกิจ จึงรีบหาข้อมูลป้าสำรวย (คนที่เคยออกเจาะใจ) พอทราบเบอร์โทรป้าเลยจัดแจงไปหาแกที่ นครนายก เลยได้ไปคุยตัวเป็นๆของป้า เลยอดทึ่ง กับความตั้งใจของป้าสำรวย และ ป้าอนงค์ ที่แกเลี้ยงหมา + แมว รวมๆ400 กว่าชีวิต ผมดูๆแล้วแกรายได้ไม่ค่อยมี แต่ด้วย ความที่ว่ารักและเอ็นดูสัตว์ทั้งหลายที่บางคนเคยรัก แต่ไม่รักแล้ว เลยไปปล่อย ทิ้งขว้างๆ จนเยอะแยะเต็มบ้านเต็มเมือง โชคดีที่สัตว์เหล่านี้ยังมีบางกลุ่มบางคนเห็นคุณค่า นำมารักษา ดูแล เลี้ยงดู โดยไม่หวังผลตอบแทน

     ถามว่า มันน่าบริจาคไหม กะแค่หมา แมว สกปรก ๆ มีแต่เชื้อโรค สู้บริจาคเงินให้คนพิการหรือเด็กกำพร้าไม่ดีกว่าหรือ อันนี้คงไม่สามารถไปเทียบได้ว่าสมควรหรือไม่ แต่อย่างน้อยผมแค่มีความคิดว่า สัตว์จรจัดเหล่านี้ ส่วนนึงมาจากคนแย่ๆ ในสังคมที่ซื้อมาเพราะตอนเล็กๆมันน่ารัก พอโตขึ้นชักไม่น่ารักเลยไปปล่อย บางส่วนมาจากการหลงทางจนหาทาง กลับบ้านไม่ได้ บางส่วนมีที่มาอย่างไรผมก้อไม่ทราบ เพราะไม่ได้ไปทำวิจัย รู้แต่ว่า ปักหลักกัน ตามซอยตั้งแต่บรรพบุรุษ จนมาหลายๆรุ่น ตัวสัตว์เหล่านั้นเองคงไม่อยากเลือกที่จะเกิดมาบนถนนจริงไหม ถ้ามันเลือกได้มันคงอยากไปเกิด ในครอบครัวดีๆ และถ้าทำบุญมาเยอะหน่อยคงได้เป็นพันธ์แพงๆ หน้าตาจิ้มลิ้ม ใครเห็นใครอยากเลี้ยง แต่ด้วยว่า พวกเรา ไม่มีใครเหลียวแลปล่อยให้มันเกิด จนไม่สามรถควบคุมได้ ผมจึงคิดว่าน่าจะเป็นการดีที่เราจะมีที่ให้สัตว์เหล่านี้ได้อยู่ ได้คุมกำเนิดไม่ให้แพร่ไปมากกว่านี้ ได้กินอิ่ม นอนหลับไม่เป็นภาระสังคม สัตว์เหล่านี้น่าสงสาร ตรงที่เวลาหิว มันไม่สามารถ ไปซื้อเองได้ มันไม่รู้จักคุมกำเนิด ไม่รู้ว่าใช้ถุงยางยังไง ไม่รู้ว่ายาเม็ดคุมกำเนิดรายเดือนกินก่อนอาหารหรือหลังอาหาร มันไม่รู้ว่า มันไม่มีสิทธิใช้30 บาทถ้าเวลามันป่วย และมันก้อไม่รู้ว่ารถยุโรปที่ชนมันจนพิการ ราคา 7 ล้านกว่า มีถุงลม8 ลูก

     แล้วทีนี้คุณคิดว่าคุณควรจะส่งมันไปที่ๆควรอยู่ไหม และใครจะเป็นคนที่รับภาระค่าใช้จ่ายละ เดือนละ หลายๆหมื่น และใน ฐานะที่คุณและเราทุกๆคนอยู่อาศัยร่วมโลกเดียวกันทำไมไม่ช่วยล่ะในเมื่อเราเป็นมนุษย์ที่มีความคิด มีสมอง มีทุกอย่างที่พอ จะช่วยเหลือสัตว์ต่างๆได้ แล้วทำไมเราถึงนิ่งเฉย แค่เศษเงินเล็กๆของคนหลายๆคนช่วยให้มันอยู่ได้ คุมกำเนิดอย่าให้มัน มากขึ้น ช่วยรักษาตัวที่เจ็บป่วย ให้แข็งแรง อย่าปล่อยให้กลุ่มคนเหล่านั้นที่ทำสิ่งดีต้องท้อแท้เลย เรามีส่วนช่วยเหลือได้บ้าง ก้อขึ้นอยู่กับ ความเอื้ออาทร และเมตตาต่อเพื่อนร่วมโลกของพวกเรานี่แหละ